سایت: پایگاه شخصی -https://hosein128.ir/
نهج البلاغه فرزاد - @nahjolbalaghehfarzad
وبلاگ – پردازش اربعین https://safarzade.blog.i
بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لالله رب العالمین
اللهم صل علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم
اللهمَّ کُن لولیَّک الحُجةِ بنِ الحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ عَلی ابائهِ فی هذهِ السّاعةِ، وَ فی کُلّ ساعَة وَلیّا وَ حافظاًوقائِداً وَ ناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیناً حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتّعَهُ فیها طویلا
الّلهُمّ انصر الاسلام و المسلمین، وانصر جیوش المسلمین، و اخذل الکفّار والمعاندین و المنافقین، والیهود والظالمین و استغفرالله لى و لکم. اللهم احفظ وانصر قائدنا الخامنه ائ اللهم انصر من نصره واخذل من خَذَلَهُ
اللهمَّ کُن لولیَّک الحُجةِ بنِ الحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ عَلی ابائهِ فی هذهِ السّاعةِ، وَ فی کُلّ ساعَة وَلیّا وَ حافظاً وقائِداً وَناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیناً حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتّعَهُ فیها طویلا
شنبه۱۴۰۴...برابر 13 رجب روز مولود کعبه اعتکاف مسجد الزهراء علیها السلام المرجب۱۴۴۷
الغدير في الكتاب و السنة و الأدب، ج1، ص: 30کتابخانه مهدی فاطمه سلام الله علیهما
اهميت الغدير خم در تاريخ أهميّة الغدير في التاريخ- (اهميّت «غدير خم» در تاريخ)
- العناية بحديث الغدير
- كان للمولى سبحانه مزيد عناية بإشهار هذا الحديث؛(عنايت و توجه مخصوص بحديث غدير)
- لتتداوله الألسن و تلوكه أشداق الرواة؛ حتى يكون حجّة قائمة لحامية دينه الإمام المقتدى- صلوات اللَّه عليه- كه اين حديث پيوسته زبان زد همگان باشد و راويان در هر عصر و زمان اين داستان را دهان بدهان بگويند و بيان كنند و اين موضوع برهان پا بر جائى باشد براى طرفداران و حاميان اين پيشواى عاليمقام صلوات اللّه عليه،
- و لذلك أنجز الأمر بالتبليغ في حين مزدَحم الجماهير عند مُنصَرف نبيّه صلى الله عليه و آله و سلم من الحجّ الأكبر،و بهمين جهة امر بتبليغ اين سمت و مقام براى أمير المؤمنين على عليه السّلام مقرون با تأكيد و تسريع فرمود، تا در چنين موقع حسّاس كه پيغمبر عاليقدر صلّى اللّه عليه و آله از حج اكبر باز گشت فرموده
- فنهض بالدعوة، و كراديس الناس و زُرافاتهم من مختلف الديار محتفّةٌ به، فردّ المتقدِّم، و جعجع بالمتأخِّر، و أسمع الجميع، و أمر بتبليغ الشاهد الغائب؛ ليكونوا كلّهم رواة هذا الحديث، و هم يرْبونَ على مائة ألفٍ، و لم يكتفِ- سبحانه- و در هنگامى كه گروه عظيمى از طبقات مختلفه و طوايف عديده از مسلمين بمناسبت آموختن و انجام حج بيت اللّه مجتمع گشتهاند، پيغمبر گراميش صلّى اللّه عليه و آله را مأمور ابلاغ امر ولايت على عليه السّلام فرمود و آن حضرت نيز قيام فورى باجراء اين امر نمود. در چنين موقع بىنظير كه جمعيت فشرده از اقوام و قبايل مختلفه از مسلمين گرد آمدهاند در يك نقطه غير عادى امر بتوقّف فرمايد و آنان كه از آن محل گذشتهاند بامر پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله باز گردانده شوند و آنان كه در دنبال اين كاروان بزرگ مىآيند بآن نقطه برسند و آن جناب با صداى رسا و بانك بلند آن خطبه حساس را ايراد و صداى خود را بهمه آنها برساند؛ پس از آن مقدّمات بشناساندن على عليه السّلام بكيفيّت مخصوص مبادرت فرمايد و پس از ابلاغ ولايت و امامت او بحاضرين امر كند كه بغائبين نيز ابلاغ نمايند تا همه آن افراد كه بيش از يكصد هزار تن بودهاند تماما مأمور ابلاغ و راويان اين حديث و قضيه مهمه باشند و خداى منّان باين مقدار هم اكتفاء نفرمود؛
- بذلك كلّه حتى أنزل في أمره الآيات الكريمة تُتلى مع مرِّ الجديدين بُكرةً و عَشيّا؛ ليكون المسلمون على ذُكْرٍ من هذه القضيّة في كلّ حين، و ليعرفوا رُشدهم، و المرجع الذي يجب عليهم أن يأخذوا عنه معالم دينهم. و بلكه آيات كريمه در اين خصوص فرو فرستاد كه در هر صبح و شام تلاوت شود و مسلمانان عالم با تلاوت مداوم آن آيات در همه وقت و همه جا متذكّر و متوجه اين امر باشند و تنها طريق رشد و سعادت خود را بشناسند و مرجع واقعى و پيشواى حقيقى خود را براى دريافت معالم دين و احكام آئين منزّه اسلام بدون ترديد تشخيص دهند.
- (1). روى النسائي في إحدى طرق حديث الغدير عن زيد بن أرقم في الخصائص: ص 21 [ص 96 ح 79 و السنن الكبرى: 5/ 130 ح 8464]، و فيه: قال أبو الطفيل: سمعته من رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلم؟
فقال: [نعم] و إنَّه ما كان في الدوحات أحد إلّا رآه بعينيه، و سمعه بأُذُنيه. () و صحّحه الذهبي كما في تاريخ ابن كثير الشامي: 5/ 208 [5/ 228 حوادث سنة 10 ه]. () . ______________________________
(1). نسائى در الخصايص 21، يكى از طرق حديث غدير را از زيد بن ارقم روايت نموده كه مفاد آن چنين است: ابو طفيل گفت: اين امر را از رسول خدا شنيدم، سپس افزود: در ميان آن درختان عظيم از آن جمع كثير احدى نبود مگر آنكه حضرتش به چشم خود ديد و اين حديث را به گوش خود شنيد. ذهبى نيز صحت اين مطلب را تأييد نمود، چنانكه در تاريخ ابن كثير شامى: 5/ 208
- و في مناقب الخوارزمي في أحد أحاديث الغدير ص 94: ينادي رسول اللَّه بأعلى صوته. () و مناقب خوارزمى 94 ضمن يكى از احاديث غدير مذكور است كه رسول خدا با رساترين صداى خود اين امر را ابلاغ فرمود.
- و قال ابن الجوزي في المناقب: كان معه صلى اللَّه عليه و آله و سلم من الصحابة و من الأعراب و ممّن يسكن حول مكّة و المدينة مائة و عشرون ألفاً، و هم الذين شهدوا معه حجّة الوداع، و سمِعوا منه هذه المقالة. آنگاه ابن جوزى مىافزايد كه از صحابه و اعراب اطراف مكه و مدينه يكصد و بيست هزار تن با پيغمبر اكرم بودند كه چون آن حضرت حجة الوداع را انجام داد، اين سخنان را از آن جناب شنيدند.
- (المؤلف) الغدير في الكتاب و السنة و الأدب، ج1، ص: 38
و لم يزل مثل هذه العناية لنبيّنا الأعظم صلى الله عليه و آله و سلم حيث استنفر أُمم الناس للحجّ في سنته تلك، فالتحقوا به ثُباً ثُباً، و كراديس كراديس، و هو صلى الله عليه و آله و سلم يعلم أنّه سوف يبلّغهم في منتهى سفره نبأً عظيماً، يُقام به صرح الدين، و يشاد علاليُّه، و تسود به أُمّته الأُمم، و يدبُّ ملكها بين المشرق و المغرب، لو عقَلتْ صالحها، و أبصرتْ طريق رُشدها. رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله كانّه قبلا پيش بينى فرموده بود كه در اين مسافرت، نباء عظيم (خبر بزرگ و مهم) در پيش است كه اعلام عمومى داد- تا همه افراد و طبقات مسلمين براى آموختن و عمل بآداب و مناسك حج از منازل و اوطان خويش بيرون شوند و دسته دسته و گروه گروه بآنجناب ملحق گردند تا با تحقق اين امر خطير پايههاى دين حنيف و بنيان آئين مقدّس اسلام استوار گردد و مظاهر و شرفههاى دين بلند و نمايان شود و در زير اين پرچم افراشته الهى امّت اسلامى بر ساير امم جهان سرورى نمايند و برترى يابند و جنبش پيروزانه و سلطنت اين دين شرق و غرب جهان را فرا گيرد.
- آرى. آرى. با سازمان اساسى و متقن الهى زمينه اين اعتلا و سيادت جهانى از هر حيث فراهم آمد و بر صلحا و عقلاى قوم لازم و واجب بوده كه براى وصول باين نتيجه آئين عقل و دين و فضيلت را پيش گيرند و با كلمه توحيد و توحيد كلمه مراحل سيادت و عظمت را طى كنند تا بسر منزل رشد و رستگارى نايل شوند ... اما؟
- (1). أخرج أحمد في مسنده: 1/ 109 [1/ 175 ح 861] عن زيد بن يثيع، عن عليّ، عن النبيّ صلى اللَّه عليه و آله و سلم في حديث: (2) احمد بن حنبل در جلد 1 (مسند) در ص 109 با ذكر سند ثبت نموده از زيد بن يثيع از على از پيغمبر (ص) در يك حديث كه فرمود:
- «و إن تُؤمّروا عليّا عليه السلام- و لا أراكم فاعلين- تجدوه هادياً مهديّا، يأخذ بكم الطريق المستقيم». () و روى الخطيب البغدادي في تاريخه: 11/ 47 [رقم 5728] بإسناده عن حذيفة في حديث- اگر على (ع) را باميرى و فرمانروائى خود بگزينيد (و حال آنكه نمىبينم كه چنين كنيد) او را خواهيد يافت دانا و بينا كه شما را در راه راست وامىدارد- و خطيب بغدادى در جلد يك از تاريخ خود ص 47 باسنادش از حذيفه در حديثى روايت كرده
- حُرّف صدره، و زِيد عليه- عن النبيّ صلى اللَّه عليه و آله و سلم: «و إن وَلّيتموها- الخلافة- عليّا وجدتموه هادياً مهديّا، يسلك بكم على الطريق المستقيم». (اول حديث را تحريف نموده و بر اصل حديث از خود افزوده!) از پيغمبر (ص) كه: اگر خلافت را بعلى عليه السّلام واگذاريد او را راهنمائى دانا و بينا خواهيد يافت كه شما را براه راست خواهد برد-
- () و في رواية أبي داود: «إن تستخلفوه (عليّا)- و لن تفعلوا ذلك- يسلُكْ بكم الطريق، و تجدوه هادياً مهديّا». (و در روايت ابى داود چنين مذكور است كه: اگر على عليه السّلام را بجاى پيغمبر بنشانيد (و حال آنكه هرگز چنين نخواهيد كرد:) شما را براه راست خواهد برد و راهنماى شما خواهد بود.)
- و في حديث أبي نعيم في الحِلية: 1/ 64 [رقم 4] عن حذيفة، قال: قالوا: يا رسول اللَّه ألا تستخلف عليّا؟ و در حديث ابى نعيم در جلد 1 «حلية الاوليا» ص 64 از حذيفه نقل نموده كه: گفتند: يا رسول اللّه آيا على (ع) را بخلافت نصب نمىفرمائى؟ قال: «إن تُولّوا عليّا تجدوه هادياً مهديّا، يسلك بكم الطريق المستقيم». (فرمود: اگر على را بسرپرستى خود بگماريد او راهنمائى دانا خواهد بود كه شما را در راه راست مىبرد) و في لفظ آخر: «و إن تؤمّروا عليّا- و لا أراكم فاعلين- تجدوه هادياً مهديّا، يأخذ بكم الطريق المستقيم». () و في كنز العمّال: 6/ 160 [11/ 630 ح 33072] عن فضائل الصحابة لأبي نعيم، و في حِليته: ... و در محل ديگر چنين ذكر شده: و اگر على (ع) را امارت دهيد (و حال آنكه نمىبينم چنين كنيد) او را راهنمائى دانا و بصير خواهيد يافت كه شما را براه راست مىبرد و در جلد 6 كنز العمال ص 160 از جلد 1 «حلية الاولياء» ابى نعيم در قسمت مربوط
- 1/ 64 [رقم 4] «إن تستخلفوا عليّا- و ما أراكم فاعلين- تجدوه هادياً مهديّا يحملكم على المحجّة البيضاء».به فضايل صحابه نقل مىكند از لسان پيغمبر (ص) كه: اگر على (ع) را خليفه قرار دهيد (و حال آنكه نمىبينم چنين كنيد) او را راهنمائى دانا خواهيد يافت كه شما را در شاهراه نمايان و تابان رهبرى خواهد كرد.
- و أخرجه الحافظ الكنجي الشافعي في الكفاية: ص 67 [ص 163] بهذا اللفظ و بلفظ أبي نعيم الأوّل. () و في الكنز: 6/ 160 [11/ 631 ح 33075] عن الطبراني، و في المستدرك للحاكم [3/ 153 ح 4785]: «إن وَلّيتُموها عليّا فهادٍ مهديّ، يقيمكم على طريق مستقيم». () حافظ گنجى شافعى در ص 67 از «الكفايه» باين لفظ و بلفظى كه قبلا از ابى نعيم ذكر شد اين حديث را آورده و در جلد 6 كنز العمال ص 160 از طبرانى و در مستدرك از حاكم بهمين بيان رسيده كه: اگر على (ع) را صاحب خلافت بشناسيد او راهنمائى است دانا كه شما را در راه راست استوار مىدارد
- و روى الخطيب الخوارزمي في المناقب: ص 68 [ص 114 ح 124] مسنداً عن عبد اللَّه بن مسعود، قال: كنت مع رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلم و قد أصحر، فتنفّس الصعَداء، فقلت: و خطيب خوارزمى در مناقب ص 68 با ذكر سند از عبد اللّه ابن مسعود آورده كه گفت: با رسول خدا (ص) در صحرا بودم. آن حضرت نفس طولانى كه حكايت از تأثر و غم و اندوه داشت بر آورد. سبب آن حال سؤال نمودم فرمود احساس مىكنم كه زندگيم پايان يافته عرض نمودم يا رسول اللّه جانشين خود را تعين فرما. فرمود: كرا تعيين كنم؟ عرضه داشتم.
- يا رسول اللَّه مالك تتنفّس؟ قال: «يا ابنَ مسعود نُعِيَتْ إليّ نفسي. فقلت: يا رسول اللَّه استخلفْ. قال: من؟ قلت: أبا بكر، فسكت، ثمّ تنفّس، چه كسى را تعيين كنم؟ عرضه داشتم: ابو بكر را. آن حضرت سكوت اختيار فرمود
- فقلت: ما لي أراك تتنفّس؟ قال: نُعِيَتْ إليّ نفسي. فقلت: استخلف؛ الغدير في الكتاب و السنة و الأدب، ج1، ص: 39- آنگاه اين سؤال و جواب بين من و آن حضرت تكرار شد و فرمود: چه كسى را به جانشينى تعيين نمايم؟ عرض كردم: عمر را. باز آن حضرت ساكت گرديد و آهى از دل برآورد. ديگر بار همان سؤال و جواب بين من و او تكرار شد و فرمود: چه كسى را به رضايت برگزينم؟ عرض كردم: على بن ابى طالب را. در اين موقع با ابزار تأثر شديد فرمود: اگر چنين كنم، وظيفه خود را انجام خواهيد داد؟ به خدا سوگند، اگر تكليف خود را در پيروى از او انجام دهيد، خدايتان به بهشت خواهد برد. اين مطلب را ابن كثير در البداية و النهاية: 7/ 360 از حاكم ابو عبد اللّه نيشابورى، از ابو عبد اللّه محمد بن على الادمى، از اسحاق صنعانى، از عبد الرزاق، از پدرش، از ابن ميناء، از عبد اللّه بن مسعود روايت كرده است.
- يا رسول اللَّه. قال: من؟ قلت: عمر بن الخطاب، فسكت، ثمّ تنفّس. قال: فقلت: ما شأنك يا رسول اللَّه؟ قال: نُعِيَتْ إليّ نفسي. فقلت: يا رسول اللَّه استخلف. قال: من؟ قلت: عليّ بن أبي طالب.
- و نفسى كشيد. آنگاه اين سؤال و جواب بين من و آن حضرت تكرار شد و فرمود: چه كسى را به جانشينى تعيين نمايم؟--- عرض كردم: عمر را. باز آن حضرت ساكت گرديد و آهى از دل برآورد. ديگر بار همان سؤال و جواب بين من و او تكرار شد و فرمود: چه كسى را به رضايت برگزينم؟ عرض كردم: على بن ابى طالب را. قال: أوْهِ، و لن تفعلوا إذاً أبداً، و اللَّهِ لئن فعلتموه ليُدخِلَنّكُم الجنّة». ()
- در اين موقع با ابزار تأثر شديد فرمود: اگر چنين كنم، وظيفه خود را انجام خواهيد داد؟ به خدا سوگند، اگر تكليف خود را در پيروى از او انجام دهيد، خدايتان به بهشت خواهد برد.
- و رواه ابن كثير في البداية: 7/ 360 [7/ 397 حوادث سنة 40 ه] عن الحاكم أبي عبد اللَّه النيسابوري، عن أبي عبد اللَّه محمد بن عليّ الآدمي، عن إسحاق الصنعاني، عن عبد الرزّاق، عن أبيه، عن ابن ميناء، عن عبد اللَّه بن مسعود. (المؤلف) اين مطلب را ابن كثير در البداية و النهاية: 7/ 360 از حاكم ابو عبد اللّه نيشابورى، از ابو عبد اللّه محمد بن على الادمى، از اسحاق صنعانى، از عبد الرزاق، از پدرش، از ابن ميناء، از عبد اللّه بن مسعود روايت كرده است.
- عرض كردم: عمر را. باز آن حضرت ساكت گرديد و آهى از دل برآورد. ديگر بار همان سؤال و جواب بين من و او تكرار شد و فرمود: چه كسى را به رضايت برگزينم؟ عرض كردم: على بن ابى طالب را. در اين موقع با ابزار تأثر شديد فرمود: اگر چنين كنم، وظيفه خود را انجام خواهيد داد؟ به خدا سوگند، اگر تكليف خود را در پيروى از او انجام دهيد، خدايتان به بهشت خواهد برد. اين مطلب را ابن كثير در البداية و النهاية: 7/ 360 از حاكم ابو عبد اللّه نيشابورى، از ابو عبد اللّه محمد بن على الادمى، از اسحاق صنعانى، از عبد الرزاق، از پدرش، از ابن ميناء، از عبد اللّه بن مسعود روايت كرده است.
- و لكن و لهذه الغاية بعينها لم يبرح أئمّة الدين- سلام اللَّه عليهم- يهتفون بهذه الواقعة، اما درست به همین منظور، امامان دین - علیهم السلام - به اعلام این واقعه ادامه دادهاند.
- و يحتجّون بها لإمامة سلفهم الطاهر، كما لم يفتأ أميرالمؤمنين- صلوات اللَّه عليه- بنفسه يحتجّ بها طيلة حياته الكريمة، - آن را به عنوان دلیل بر امامت سلف طاهر خود به کار میبرند، چنانکه امیرالمؤمنین - صلوات الله علیه - در تمام عمر شریفش از استدلال به آن دست نکشید
- و يستنشد السامعين لها من الصحابة الحضور في حجّة الوداع في المنتديات و مجتمعات لفائف الناس؛ آن را در مجالس و محافل مردم، برای اصحابی که در حجة الوداع حضور داشتند، تلاوت میکند؛
- كلّ ذلك لتبقى غضّةً طريّةً بالرغم من تعاوُر الحُقُب و الأعوام؛ همه اینها برای آن است که با گذشت اعصار و سالها، تازه و لطیف بماند؛
- و لذلك أمروا شيعتهم بالتعيّد في يوم الغدير و الاجتماع و تبادل التهاني و البشائر؛ از این رو، به پیروان خود دستور دادند که در روز غدیر جشن بگیرند، گرد هم آیند و به یکدیگر تبریک و شادباش بگویند
- إعادةً لجِدّة هاتيك الواقعة العظيمة، كما ستمرّ عليك تفاصيل هذه الجمل في هذا الكتاب-إن شاء اللَّه تعالى- فإلى الملتقى. برای تأکید مجدد بر اهمیت آن رویداد بزرگ، همانطور که به تفصیل در این کتاب خواهید دید - به خواست خدا - تا زمانی که دوباره همدیگر را ملاقات کنیم
- و للإماميّة مجتمع باهر يوم الغدير عند المرقد العلويّ الأقدس، يضمّ إليه رجالات القبائل و وجوه البلاد من الدانين و القاصين؛ إشادةً بهذا الذكر الكريم، امامیه در روز غدیر، در حرم مطهر علوی، اجتماع باشکوهی برای بزرگداشت این یادوارهی شریف برگزار میکنند که در آن، سران قبایل و بزرگان از دور و نزدیک حضور دارند
- و يروون عن أئمّة دينهم ألفاظ زيارةٍ مُطنَبة، فيها تعدادُ أعلام الإمامة، و حجج الخلافة الدامغة من كتاب و سنّة، و تبسّط في رواية حديث الغدير، از امامان مذهب خود، عبارات طولانی زیارتی نقل میکنند که در آن نشانههای امامت برشمرده شده و ادله قطعی خلافت از کتاب و سنت ارائه شده و روایتی گسترده از حدیث غدیر وجود دارد
- فترى كلّ فرد من أفراد تلكم الآلاف المؤلّفة يلهج بها، رافعاً عقيرته، مبتهجاً بما اختصّه اللَّه من مِنْحة الولاية و الهداية إلى صراطه المستقيم، و يرى نفسه راوياً لتلك الفضيلة، هر فردی از آن هزاران نفر را می بینی که آن را تکرار می کند، صدایش را بلند می کند، از آنچه خداوند از موهبت ولایت و هدایت به صراط مستقیم خود به او عطا کرده، شادمان است و خود را بازگوکننده آن فضیلت می بیند
- مثبتاً لها، يَدين اللَّه بمفادها، و من لم يُتَحْ له الحظوة بالمثول في ذلك المشعر المقدّس، اثبات آن، خداوند مدیون معنای آن است و هر که توفیق حضور در آن مکان مقدس را نیابد،
- فإنّه يتلوها في نائية البلاد، و يُومي إليه من مستقرّه. و ليوم الغدير وظائف من صوم و صلاة و دعاء فيها هتاف بذكره، تقوم بها الشيعة في أمصارها و حواضرها و أوساطها و القرى و الرساتيق، آن را در دورترین نقاط زمین تلاوت میکند، و از محل استراحت خود به آن اشاره میکند. و روز غدیر وظایفی از روزه، نماز و دعا دارد که در آن فریادی در یادآوری آن وجود دارد، که شیعیان آن را در شهرها، قصبات و بلاد، و روستاها و دهات خود انجام میدهند
- فهناك تجد ما يُعَدُّون بالملايين، أو يُقدَّرون بثُلُث المسلمين أو نصفهم: در آنجا کسانی را خواهید یافت که تعدادشان به میلیونها نفر میرسد، یا تخمین زده میشود که یک سوم یا نصف مسلمانان باشند:
- اجتماعات با عظمتى ترتيب مىيابد كه مردمان و بزرگان از دور و نزديك بدان آستان روى مىآورند و در مراسم بزرگداشت اين عيد شركت مىجويند و به خواندن زيارتنامههايى اهتمام مىورزند كه در اين خصوص از پيشوايان روايت شده و در متن آنها به نشانههاى امامت و دلايل خلافت الهى از كتاب و سنّت و ويژگىهاى غدير خم اشارت رفته است.
- جمعيت شركت كننده در جشن و سرور عيد غدير آنچنان با صداى رسا زيارتنامه مىخوانند و كلمات نورانى آن را بر زبان مىرانند كه آثار وجد و سرور ناشى از ولايت و هدايت الهى از چهرههايشان پيداست. آنان در حقيقت با خواندن زيارت، خود را از راويان حديث با فضيلت غدير قلمداد مىكنند و ولايت امير المؤمنين را مبناى واقعى دين خدايى دانسته به مفاد آن عمل مىكنند. افراد علاقمندى هم كه توفيق حضور در مرقد مقدّس علوى را نيافتهاند، از مناطق دوردست مرقد منوّر على را به خاطر مىآوردند و با اشاره به آن آستان لب به زيارت مىگشايند و از جايگاه خود به ساحت قدس ولايت اظهار ارادت مىنمايند. از اين گذشته، روز تاريخى غدير را وظايف و عباداتى از روزه و نماز و دعاست كه شيعيان در شهرها و روستاها و مناطق خود بدانها اهتمام مىورزند و از اين طريق ميليونها تن كه يك سوم يا نيمى از مسلمانان جهان را تشكيل مىدهند، خاطره غدير خم را همه ساله تجديد مىكنند و فروتنانه در گراميداشت سالروز ولايت مىكوشند.
- حال اگر كتابها و آثار اماميّه در حديث و تفسير و تاريخ و كلام مورد توجه و بررسى قرار گيرد، روشن خواهد شد كه تمامى آنها مشحون است از اثبات قضيه غدير و استدلال و احتجاج به مدلول و محصّل آن از روايات مسند كه نام سلسله روات متعاقب يكديگر ثبت گشته تا منتهى مىشود به مركز انوار نبوّت و روايات مرسل كه از باب ارسال مسلّم با حذف سلسله سند ضبط گرديده و حاكى از اين است كه اين موضوع مورد اتّفاق عموم فرقههاى اسلامى است.اللهم صل علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم
